Selahattin KARADENİZ
Uzman, Turizm İşletmecisi
Yazara ileti

20.03.2008

Sene 1987. Bodrum'a Turizm ve Tanıtma Müdürlüğü'ne yeni atanmıştım. Göreve başladığımın henüz birinci haftasıydı. Her zaman olduğu gibi, sabah saatlerinde iş yerime erken gittiğim günlerden biriydi. İlçe Turizm Müdürlüğü'ne doğru İskele Meydanı'ndan Denizciler Kahvesi'nin tam önüne geldiğimde tam karşımda, açık denizde büyük bir yolcu gemisi gözüme ilişti. Çok heyecanlanmıştım. Kale' ye doğru yürümeye devam ettim ve yolcu gemisini daha yakından incelemeye çalıştım.

En az 800 metre mesafede açık denizde öyle duruyordu. Bodrum'un deniz kıyısını tam olarak bilmediğim için nereye yanaşacak diye çevreyi araştırırken memurlarımdan merhum Salih Honazlı Bey'le karşılaştım ve heyecanlı bir şekilde gemi yanaşma iskelesinin hangi tarafta olduğunu sordum. Aldığım "Yok," cevabının bana büyük bir hayal kırıklığı yaşattığını hiç unutamam…

Öyle ya Türkiye'nin birinci dereceden öncelikli bir turizm merkezi olan ve kendi irademle tenzili rütbeyle atanmamı istediğim Bodrum gibi turistik bir ilçemizde, büyük yolcu gemilerinin yanaşabileceği bir iskele yoktu... Bundan daha büyük bir düş kırıklığı olabilir miydi?.. Bodrum adına ve dolayısiyle Türkiyem adına çok olumsuz etkilenmiştim…

Yerimde oturamadım, rahat değildim. Nasıl rahat edebilirdim ki dört yıllık üniversite öğrenimimi turizm üzerine almış, ülke ekonomisinin ancak turizm girdileriyle düze çıkabileceğine inanmışlığın verdiği bir sorumluluk altında hissediyordum kendimi. Dünyanın her yerinde, özellikle deniz turizminde büyük yolcu gemilerinin uğrak limanlarının o ülke veya yöre için, büyük anlam taşıdığını biliyordum. Bu arada hemen bir motorbot kiralayıp gemiye gittim. Gemide 604 yolcu olduğunu ve Bodrum'da 4,5 saat kalınacağını öğrendim. Bu duruma daha da üzüldüm. Düşünebiliyor musunuz 604 kişinin dört saat boyunca Bodrum esnafına bırakacağı döviz miktarını ve gelecek sezonlar boyunca hep esnafın güleryüzünü görmenin bir yetkili olarak insanda bırakacağı mutluluğu… Halka verilen hizmetten duyulan mutluluğun, mutlulukların en yücesi olduğunu…

Bu duygularımı öncelikle çok saygı duyduğum Kaymakamımız Sayın Şükrü TEZER ile paylaşmiştım. Şükrü Bey, bana hitaben ''Heyacanınızı iyi anlıyorum," demiş, Bodrum gibi önemli bir turistik ilçede gemi yanaşma yerinin olmadığını, kendilerinin de bu duruma üzüldüğünü ifade etmişlerdi. Bu arada, ilçedeki turizm çalışmalarımda bana her zaman imkanları dahilinde destek veren ve hala saygıyla andığım o dönemin Belediye Başkanı Sayın Cevat BİLGİÇ Bey ile durumu görüştüm.

Cevat Bey, bu konudaki heyecanıma büyük bir duyarlılıkla destek verdi ve fikrimden dolayı teşekkür ederek konunun zaten kendi praogramlarında da olduğunu söyledi.

Daha sonra yıllar biribirini kovaladı, bir türlü Bodrum gemi yanaşma iskelesi yapılamadı. Turizm de öncelikli ve özellikli ve hatta güzel Türkiyemiz'in dış dünyaya açılan adeta bir tanıtım penceresi olan Bodrum gibi bir döviz darphanesi yıllarca denizcilik işletmelerinin uğrak yeri olma olanağından mahrum bırakıldı… Bu yirmi yıllık kayıp, Bodrum turizm esnafının kaybıdır ama Bodrum turizm esnafı bunu asla hak etmiyor.

Neyse, sonunda Bodrum Gemi İskelesi hayalim yirmi yıl geç de olsa gerçekleşti ya, geç gelen bir mutluluk da olsa yine de ülkem turizminin gelişmesi adına mutluyum…

Açılışı 7 nisan'da gerçekleştirilecek olan bu iskelenin Bodrum turizm esnafımıza ve dolayisiyle ülkemiz ekonomisine büyük yararlar sağlaması dileklerimle…